"Si uno se deja domesticar, corre el riesgo de llorar un poco". El principito.

miércoles, 1 de septiembre de 2010

Sin barreras.


Ay, ay que nervios. Ay, que te me acercas. Ay, que tiemblo. Ay, que me acaricias...ay, que me besas. Ay, como te quiero. Sólo tú haces que los escalofríos entren y salgan de mi cuerpo sin parar; sólo tú haces que mi pulso que no se encuentra se acelere. Tú, ahí sereno, evitando mirarme para darme voto de expresión; tú, mirada intimidatoria que me enamora. Y te hablo, te hablo y no te miro; ay, que verguenza. Pero sí, al fin esa barrera se rompió; y ahora ya lo tienes todo de mí, ahora ya me entregué a las riendas de nuestra historia. Y aquí me tienes ya, feliz, tranquila, confiada. Y espero que esta sensación dure mucho tiempo.

Óyeme: Te Quiero.

2 comentarios:

  1. OHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!
    por fin! :D:D:D
    esa añorada tranquilidad...que dure muchisimo cielo!

    ResponderEliminar
  2. De vegades creiem que no es necessari, però mai està de més dir q s'estima ;) petons!

    ResponderEliminar