"Si uno se deja domesticar, corre el riesgo de llorar un poco". El principito.

martes, 29 de junio de 2010

0% Comunicación.

-Te echo de menos.
-Y por qué será que no te creo?
-Es la verdad.
-No, es una mentira como una catedral. Tú estás perfectamente entre tus niñas de usar y tirar, entre tu realidad creada con años de insensatez. Si no quieres estar conmigo, no lo hagas, pero tampoco me mientas de esa forma tan descarada.
-Es que no te miento...te echo de menos de verdad.
-Como amiga..
-Sí.
-Eso ya no es culpa mía. Eres tú quien no cuida la relación. Ven a verme, quedemos un día para ir a pasear o al cine. Pero nunca quedamos, nunca salimos juntos, nunca hablamos en serio.
-Tú tampoco ayudas, todo el día encerrada en casa...
No es un reclutamiento voluntario y lo sabes...si pudiera elegir me pasaría 20 horas diarias contigo.
-Dentro de nada me mudo.
-Lo sé.
-No nos veremos casi.
-También lo sé.
-Qué será de nosotros...?
-Tú seguirás con tu vida, como si yo nunca hubiese pasado por ahí.
-Me echarás de menos?
-No sabes cuánto.
-Me lo dirás cuando pase?
-No.

2 comentarios:

  1. Un text dur però passatger, amor d'adolescents son durs per la seua força i la seua immaduresa per ambdòs però el Renaixement existeix ;)

    ResponderEliminar