"Si uno se deja domesticar, corre el riesgo de llorar un poco". El principito.

viernes, 2 de julio de 2010

Fin =)

Y fin. Eres el punto final de esta historia que nunca existió...oh, divina locura, oh, odiada imaginación, dotada de poderes ilusionarios que te hacen ver que hay amor donde no lo hay...pero ya no. La aceptación es una virtud, y la resignación un regalo...para ciertas cosas. Ahora te digo, adiós, adiós por siempre...fue bonito mientras duró...en esta realidad. La mía, no la tuya.

1 comentario:

  1. Jo sempre he cregut que no hi ha ni fi ni principi només intensitat.. una intensitat, una escala cromàtica,que cada cop va a menys, a menys.. fins que ens adonem que estem en altres escales. I realitats, no està la teua i la seua, sinó milers, cadascú té mil realitats depen les seus circumstàncies!

    ResponderEliminar